Argentina part 2

Shop along the road

Guanaco's

A long and not winding road

Steel

Five punctures

 

 

Perito Moreno

Perito Moreno

Clutch repair

Nederlandse versie Woensdag 25 november 2015, San Carlos de Bariloche – Gobernador Costa 469 km Na het ontbijt vertrekken we om 9.00 uur bij 10 graden. Het is mooi rijden. Slingerende wegen in de bergen met uitzicht op bossen, meren en besneeuwde bergtoppen. Langzamerhand verandert het landschap. De meren verdwijnen, de bergen worden ronder en de bomen verdwijnen zonder dat we hoger komen. Geleidelijk aan komen we op een vlakte. We stoppen in een dorpje voor koffie en twijfelen of we hier moeten tanken. Nee, we hebben nog genoeg. Dan rijden we de leegte in. Geen huis in de wijde omtrek, laat staan een pompstation. En veel wind. De motoren hangen er schuin tegen in. De kilometers rijgen zich aaneen en de tank wordt als maar leger. Op reserve gaat eerst de motor van André en dan wordt het aftellen van 80 naar …..... inderdaad 0. De extra jerrycan wordt eerlijk over de motoren verdeeld. We hebben nu nog benzine voor hoogstens 80 km terwijl er een pomp wordt aangegeven over 80 km. André strandt weer als eerste. Maar hij heeft nog een kleine jerrycan en daarmee haalt hij het. De problemen met de koppeling van de motor van Harry zijn inmiddels terug en erger dan daarvoor. Hij moet nu een paar keer knijpen om voldoende druk te hebben om van versnelling te wisselen. Dus eerst naar een motorzaak. Daar wordt de olie afgetapt en vervangen door remolie. We vragen nog of dat wel kan. Ja, dat is hetzelfde en de problemen zijn over zo lijkt het bij een proefrit. We halen opgelucht adem tot ….... 25 km verder. Daar begint de ellende weer. Inmiddels rijden we weer in de leegte. Wel mooi. Een enorme ruimte om ons heen waar heel af en toe wat dieren lopen, meer niet. We stoppen na 225 km, vinden een huisje om te overnachten met verwarming en kijken nog eens naar de koppeling. Harry vindt een lek in de leiding waar de olie uitloopt. De leiding wordt getapet in de hoop dat de lekkage minder wordt. Onze technische backup laat weten dat de remolie er uit moet en hydraulische olie erin. Dat proberen we morgen voor we vertrekken te doen. We moeten afwegen of het wel verantwoord is om door te rijden en niet eerst naar een BMWdealer te gaan voor een nieuwe leiding. We moeten dan eerst 1.000 km naar het noorden terwijl we juist nog 1.000 km naar het zuiden willen rijden. Lastig. We doen boodschappen en maken zelf eten. Met gevulde buiken is het beter nadenken. Na een voedzame maaltijd horen we van de technische hulp dat de noodreparatie het wel 4000 km moet uithouden en voor we in slaap vallen besluiten we morgen door te rijden. Donderdag 26 november 2015 Gobernador Costa – Bajo Caracoles 449 km We rijden naar een oliemannetje en wisselen snel de olie van de koppeling. Maar het resultaat is weer teleurstellend. Nog voor we het dorp uitrijden moet Harry al weer blijven knijpen om te kunnen schakelen. Dat belooft niet veel goeds voor ook nog eens 114 km gravel zoals de kaart aangeeft. Maar die komen niet. Ze zijn helemaal van strak asfalt voorzien. Voor Harry komt dat heel goed uit. Hij kan in één versnelling blijven rijden en het is ook nog eens heel rustig op de weg. Wel dienen zich op de eindeloze vlakte af en toe struisvogels en guanaco's (wilde lamas) aan. We hopen dat ze van de weg blijven maar ze steken toch af en toe over. Het wordt een echte rijdag met weer veel wind. Bij één van de weinige stops komen we in een gebouw dat nog hetzelfde is als tientallen jaren geleden. Je kunt er eten en eenvoudige boodschappen doen. Je komt er na vele kilometers over een verlaten weg en het lijkt of dat iedereen die er langs komt ook stopt. Voor warm water voor maté, een snoepje, een flesje water of – zoals wij – een sticker van de weg, de bekende ruta 40. Wij zitten met een kop koffie dat allemaal te bekijken. Dat zo iets nog bestaat. Om vijf uur arriveren we bij het hotel dat we op de app zagen. Het ligt in een dorpje met dertig inwoners in the middle of nowhere. Het is er gezellig, de verwarming brandt, ook in onze kamer en we kunnen mee eten. Maar eerst een biertje met een klein zakje chips (Lays voor € 5,00) en voetbal kijken. Dan is het eten klaar en wordt het gezellig met andere toeristen, mede dank zij een lekkere fles Argentijnse Malbec wijn. Vrijdag 27 november 2015 Bajo Caracoles – El Calafate 567 km Een toerist bekijkt onze motoren en ziet dat er metaal uit de achterband van Harry tevoorschijn komt. Die moet zo snel mogelijk worden gewisseld. We vullen de tanken maximaal om de 340 km tot de volgende pomp te overbruggen. Het plan is naar El Calafate te rijden, ruim 550 km verder. Na 150 km staat er weer gravel aangegeven voor zo'n 120 km en we weten nu van andere toeristen dat ze er ook echt zijn. We stoppen eenmaal voor guanaco's. Mooie beesten ze lijken op lama's, zijn bruin, trots, draven prachtig en springen over elke omheining alsof het niets is. Dan begint de gravelweg. André leest op de boordcomputer dat zijn achterband leeg loopt. Al eerder heeft hij die melding gekregen maar toen was het een vergissing. Ditmaal lijkt de melding echt omdat de druk langzaam terugloopt. En ja de eerste lekke band is een feit. We hebben twee reparatiesets bij ons, maar we kunnen geen gat vinden. We realiseren ons nu dat we daar direct naar hadden moeten kijken, maar daar hebben we nu niets meer aan. André vindt eindelijk een klein gaatje. Oké, gat groter maken, koord er in en met een patroon opblazen. De druk bouwt op tot 0.4 bar maar verdwijnt gelijk weer. Huh. Toch iets fout gedaan of nog een gat? Na lang zoeken vindt André een tweede gat. Hoppa, koord er in en opblazen. Maar een druk van 0.4 is veel te weinig. Met het tweede patroon bouwt de druk op tot 0.8 bar maar de band loopt ook nu weer leeg, maar wel wat langzamer. Harry gaat snel kopjes water halen uit het riviertje om over de band te gooien en we vinden nog drie gaten! Met veel moeite overal koord in – dat hebben we genoeg - maar we hebben nog maar 3 patronen die maar 0.5 bar druk per stuk geven en de achterband moet 2.8 hebben. Dat halen we dus niet. Bovendien weten we niet of er niet meer gaten gaten zijn. Sommige waren zo klein dat je er gemakkelijk één of meer over het hoofd ziet. Wat te doen? We zijn al ruim drie uur bezig. Het achterwiel demonteren en ergens laten repareren door Harry? Dat haalt hij niet dezelfde dag. André moet dan achterblijven in de tent. Hulp vragen dan aan de bestuurders van de auto's waarvan er hooguit 1 per uur langskomen? We weten het even niet. Als we de gok wagen, de patronen gebruiken en de band loopt toch leeg dan zijn we geheel afhankelijk van voorbijgangers. Als we de gok niet wagen dan komen we hier niet weg. We hebben geen eten bij ons. Er stopt een auto en de bestuurder denkt mee. Een paar kilometer terug is een estancia en Jorge de eigenaar heeft een compressor. Oké we gebruiken nog twee patronen om met de motor te kunnen rijden. André rijdt rustig naar hopelijk de compressor. En ja die vindt hij én de band blijft op spanning! Inmiddels krijgt Harry zijn motor niet meer aan de praat hoort André van een passerende toerist. André vraagt Jorge om startkabels en dat lukt ook. Lachend arriveert André bij Harry die inmiddels zijn motor een paar honderd meter heeft geduwd en nu tegen een bergje aan het opduwen is in de hoop dat hij de motor kan draaien en voldoende snelheid kan maken om zo te starten. De startkabels brengen uitkomst. Na vier uur spanning en hard werken kunnen we verder. Het wordt in totaal 160 km gravel en het valt niet mee. De auto's hebben sporen gemaakt die we dankbaar gebruiken. Alleen de wind blaast je geregeld buiten het spoor en dan gaat de motor een eigen leven leiden. Het is dan een kwestie van onderhandelen tussen snelheid, risico en heldendom. Het gaat allemaal goed maar het vreet energie. We krijgen wel een prachtig uitzicht over het Lago Cardiel. Tussen de bergen, heel groot en azuurblauw. Eindelijk is de gravel op, we tanken snel en scheuren door. Harry moet dan toch stoppen omdat er niet meer te koppelen is. Wat prutsen en Harry kan het centrum halen maar moet door André naar het hostel worden gesleept. We komen er om 21.30 uur aan en er is nog plaats voor ons ook. We gaan om 22.15 uur nog maar snel een dikke Argentijnse biefstuk eten en slapen daarna al voor ons hoofd het kussen raakt. Zaterdag 28 november 2015 El Calafate We slapen iets langer en ontbijten om 8.30 uur. Daarna sleept André Harry naar de motorzaak. Nou ja, eerst rijdt André over de spanband (sleepkabel) bij het nemen van de bocht en gaat om. Harry blijft niet lang achter en wordt daarna zelfs nog een stukje door André meegetrokken. We balen er van. Slepen is lastig, zeker als de straten steil zijn. Waar we nog meer van balen is dat de motorzaak voor een maand dicht is. Al die moeite voor niets. Daar sta je dan met een kapotte koppeling, twee achterbanden waar niet mee verder te rijden is en een kapotte accu. Een man op een BMW stopt en denkt mee. Volg mij maar naar een andere zaak. André volgt maar ook die zaak is dicht. De man belt met een vriend die nog een set gebruikte banden heeft en een oude accu. André gaat naar Antonio en komt terug met banden en accu. Zo maar gekregen van die goede sint. Dat is tenminste wat. Dan op zoek naar een garage die motorbanden wisselt. Verrek die vinden we nog ook. Maar als we denken dat we met een kop koffie in de hand kunnen wachten, blijkt dat we het losse wiel moeten geven. Dat hebben we nog nooit gedaan, maar hup bouten los en de velg van Harry krijgt een andere band. Ook even balanceren? Nee zo'n apparaat heeft hij niet. De voorband wordt ook bekeken maar die kan nog wel 5.000 km mee. Mooi laten zitten dus. In André's band zitten vijf stops en dat is gevaarlijk. Maar die kan worden geplakt. Ook demonteren, band in een klem, stops van binnen er uit snijden, met een boor ruw maken en plakkers er op. Voor € 20,00 zijn we geholpen. Bij het hostel wisselen we ook nog de accu van de motor van Harry met succes. Laat in de middag zijn we er klaar mee en gaan we naar een bakker om aan te sterken. Dan het blog bijwerken en nog wat prutsen aan de koppeling, maar dat lukt niet. 's Avonds naar het zelfde restaurant waar ze ons al begroeten als vaste klanten en weer worden bediend door een meisje dat steeds haar beide duimen opsteekt na ieder antwoord van ons. Grappig gebaar. We liggen weer te laat op bed, maar voor uitrusten zullen we moeten wachten tot we thuis zijn. Dat is ons wel duidelijk inmiddels. Zondag 29 november 2015 bezoek Perito Moreno, 149 km Op weg naar de gletscher Perito Moreno. Een wereldattractie dus we zijn benieuwd. Mooie weg er naar toe. In het park een stop om de gletscher van een afstandje te bekijken. Ziet er indrukwekkend uit. Motoren parkeren en met een busje verder. De eerste aanblik van de gletscher is overweldigend. Een muur van ijs van 60 meter hoog en 5 km breed staat vlak voor je neus. Hij kraakt en er breken grote stukken ijs af die met een enorme plons in het water vallen. Via trappen en platforms krijg je steeds een andere blik op het spektakel. Voortdurend zijn er een harde knallen als het ijs ergens breekt en iedereen staat met de camera in de aanslag om het vallen van het ijs te fotograferen. We blijven – ondanks wat regen, wind en kou – meer dan twee uur gefascineerd staan kijken. Het is jammer voor de foto's dat het niet zonniger is maar al met al is het geweldig om dit te zien. Deze gletscher is één van de weinige die nog groeit. Hij is 35 km lang, schuift 1 à 2 meter per dag op en eindigt dus dramatisch vlak voor je neus in een enorme ijsmuur met verschillende kleuren blauw in aparte vormen die gestaag afbrokkelen. Voor de muur drijven veel kleinere ijsbrokken. De grote brokken drijven veel verder weg. Het ijs dat afbrokkelt is honderden jaren oud. Onder de indruk rijden we terug en gaan weer sleutelen aan Harry's motor. Weer zonder een positief resultaat overigens, maar je moet wat. Morgen weer naar een garage in de hoop dat het daar gaat lukken. Dan uit eten, maar alles zit vol. We lopen het hele dorp door tot dat we iets aardigs vinden. Harry waagt zich aan de forel in brood en André aan de lamsstoofpot. De stoofpot valt tegen en bij Harry zit er een haar van de kok in. Harry roept de ober en krijgt een nieuw gerecht. Wij hebben een serieus gesprek en voor we het weten is het al weer bijna middernacht, terwijl Harry morgen om zeven uur weer een vergadering heeft. Bij het afrekenen wordt de vis niet in rekening gebracht. Dat is fair. Maandag 30 november 2015, El Calafate 4 km Harry staat vroeg op en wacht op het telefoontje voor de vergadering, maar dat komt niet. Zo begint de dag niet goed voor hem. De garage gaat om 10 uur open maar we moeten wachten op de baas. Die komt een uur later, maar weet er niets van. Maar vanmiddag om 3 uur komt er een monteur met verstand van BMW's. Volgens ons is het een algemeen probleem, maar goed. André ziet een groepje BMW-rijders langs komen en gaat kijken of dat dezelfde groep is die we eerder zagen. Daar zaten toen twee servicetrucks bij. Ja, dat zijn ze en we kunnen vanmiddag om 4 uur langskomen bij het hotel. André gaat gelijk op zoek naar het hotel in de hoop dat de monteur zich daar zit te vervelen. Hij vindt het hotel en een truck waar een onttakelde motor op staat, maar de monteur is er niet. Vanmiddag proberen we het opnieuw. Het ziet er wel kansrijk uit in vergelijking met de kennis van de lokale monteurs. Wie weet. André informeert bij het hotel nog naar de prijs van een kamer maar met een korting komt dat uit op $ 240,00. Snel terug naar het hostel om een nacht bij te boeken voor € 50,00. Om 3 uur naar de garage. Er wordt een uur grondig gesleuteld maar na een lange testrit komt Harry teleurgesteld terug. We rijden door naar de servicetruck maar ook daar kunnen ze ons niet helpen. Ze hebben geen kabel, wel tips maar daar schieten we niet veel mee op. Bij de motorzaak hebben ze nog wel een gebruikte leiding maar die is net iets te kort. Nee meezitten doet het niet. De hele dag in de weer en niets opgeschoten. André oppert de motor te laten brengen naar het eindpunt, maar Harry merkt terecht op dat we nog een grens hebben te nemen. Dus eerst naar Chili en dan kunnen we snel de boot naar Puerto Montt nemen. Daarna is er alleen nog grote weg. Dat doen we dan maar, tot zover het lukt. Harry zet nog een stevige slang om de koppelingskabel om meer druk te houden. Het is geen oplossing maar misschien helpt het wat. We gaan uit eten bij een Oostenrijks aandoend restaurant en bestellen een kaasfondue voor twee. Naast ons zit een groot Italiaans gezelschap gezellig te eten. Wij smullen van het eten en van de ruzie die de Italianen maken als er moet worden afgerekend. Je denkt toch niet dat wij mee betalen aan al de drank die hij heeft gedronken! Het gaat over en weer en wij mengen ons er half in met de paar Italiaanse woorden die we kennen. Harry legt achteloos nog een bijdrage van 4 pesos op hun tafel en het is gelijk stil. De 4 pesos komen terug en het lukt ze de rekening te betalen. De Italianen die het hardst hebben gediscussieerd komen zich verontschuldigen en wij nemen lachend afscheid. Dan raken we in gesprek met een Italiaans stel dat zich wat opgelaten heeft gevoeld door hun landgenoten. Heel vriendelijk, heel beschaafd vertellen ze over hun reis én informeren naar die van ons. Eindelijk weer eens mensen die geïnteresseerd zijn in anderen. Rozig van het eten en de wijn lopen we terug naar het hostel. Dinsdag 1 december 2015, El Calafate – Bajo Caracoles 559 km Harry zet nog wat slangklemmen om de extra leiding van de koppeling en wil starten, maar dat lukt niet. Een slecht begin van de lange rit die ons wacht. Inmiddels hebben we startkabels maar de accu's zitten onder de zadels. We moeten dus eerst alle bagage er weer af halen. Nou ja, dan op weg. Bij een bakker slaan we een noodrantsoen in. Je weet maar nooit. Het lekke bandverhaal is nog vers en het is dezelfde weg waar we over heen moeten. We leggen de eerste etappe snel af en beginnen na 200 km aan het gravel. Dat gaat eigenlijk vrij snel. Na zo'n 100 km hebben we een stop en vragen we ons af of we niet met een andere weg al gelijk asfalt krijgen. Dat scheelt zeker 60 km lastig gravel. We houden een automobilist aan en inderdaad kunnen we verder over asfalt. Harry's koppeling houdt het redelijk. Na een paar keer knijpen kan hij ook weer een paar keer schakelen. Als dat nu zo blijft dan ….... Er staat weer veel wind later in de middag. De tanktassen worden weer eens naar de zijkant geblazen en we moeten ze heel wat keren terug sjorren. Harry rijdt voorop en wordt pardoes naar de andere weghelft geblazen. Het blijft opletten dus. Om 5 uur komen we bij het ons bekende hotel en krijgen dezelfde kamer als vorige keer. Er komt een hippiebusje aan en dat blijkt gehuurd door een ouder Rotterdams stel. Marga en Henk. Ze zijn gestart in Buenos Aires en kunnen het busje achterlaten in Zuid-Argentinië. Met hun Rotterdamse tongval en de biertjes van Henk is het gezellig kletsen in het zonnetje. Een ouder stel dat het leuk heeft met elkaar. Ze reizen heel wat af en genieten volop. Wij staan verlekkerd naar hun busje met bed en keuken te kijken. Dat is voor ons al heel luxe. Harry gaat weer sleutelen aan de motor terwijl André nog wat foto's maakt van het lege land. 's Avonds eten we met de Rotterdammers en praten over Feijenoord, politiek, kinderen, vakanties en nog veel meer.

English version Wednesday November 25th 2015, San Carlos de Bariloche – Gobernador Costa 293 mi After breakfast we leave at 9.00. It is cold, just 50 F. It is a very nice ride. Mountains, winding roads with views of forests, lakes and mountaincaps covered with snow. Slowly the scenery changes.The lakes disappear, the mountains get rounder and the trees vanish despite the fact we are sillat thesame heigth. Then we reach the pampa again. We stop for coffee and wonder if we have to fill our tanks. But no, we still have plenty. Then we come in an area where nobody lives and nobody sells gas. And there is a gusty wind. The bikes have to lean into it. We make miles and we use gas. André's bike goes to reserve and than the countdown starts from 50 till ….... indeed 0. The content of the extra jerrycan is equally divided, but now we have gas for 50 mi and also 50 mi to go. André bike stops almost in sight of the gasstation and he has to use his last small jerrycan. The problems with the clutch of Harry's bike are back and worse then before. He has to squeeze several times to shift gear. So first a visit to the garage. There the oil is replaced by oil for brakes. We ask if that is allright. Si, it is the same and after a test ride the problem seems to be solved. We are relieved till …..... 15 mi further down the road. There the hassle begins again. Meanwhile we drive through the void. Beautiful. A vast area with sometimes a couple of animals, no more. We stop after another 150 mi, find a heated cabin and look at the clutch again. Harry finds this time a hole in the tube. We tape the tube to diminish the leackage. Our technical backup informs us that we have to change the oil. That we will do tomorrow. We have to decide if it is safe to travel further and not first visit a BMW-dealer. But then we have to drive 650 mi north instead of the planned 650 mi south. A tough decision. We go out for groceries and prepare our meal. You can think more clearly with something in your stomach. After dinner we hear from our technical backup that the repair must last 2500 mi and before we fall asleep we decide to go south tomorrow. Thursday November 26th 2015 Gobernador Costa – Bajo Caracoles 280 mi First we change the oil. But the result is poor. Before leaving the village Harry has to squeeze several times before he can shift gear. That is not a good start while on the map there is also 70 mi of gravel to go. But gravel doesn't show up. All the way there is smooth tarmac. This suits Harry because he can keep driving in one gear and there is hardly other traffic. Sometimes there are ostriches and guanacos (wild lamas) on the endless plains. We hope they stay there but sometimes they do cross the road. Because it is hard for Harry to stop we take just a few pictures. It is a day for riding and with a lot of wind. We stop for coffee at a building that hasn't changed for the last 50 years. You can order a simple meal and buy all kind of small things. You reach the place after driving a lot of miles over an abandonned road and it looks if everyone who comes by also stops. They buy warm water for maté, a candy, a bottle of water or – like us – a sticker from the way we drive on, the famous ruta 40. With a cup of coffee we enjoy what is going on. That such a place still exists. At five o'clock we arrive at the hotel we saw on the app. It lies in a village of 30 persons in the middle of nowhere. It is nice, warm, also in our room en we can order dinner. But first a beer with a small bag of chips (Lays for $ 5,00!) and soccer on the tele. Then dinner is ready and it gets cozy with the other tourists and off course a nice Argentinian Malbec wine. Friday November 27th 2015 Bajo Caracoles – El Calafate 354 mi A tourist looks at our bikes and sees metal coming out of the reartire of Harry's bike. That has to be replaced asap. We fill up for the 212 mi to reach the next gasstation. Today we want to make 345 mi to reach El Calafate. On the map we see gravel for 80 mi and other tourists have told us that this time it is real gravel. We stop for taking pictures of guanaco's. Beautiful animals. They look like lamas but are brown, proud, run smoothly and jump any fence without hesitation. Then the gravelroad begins. André's board computer gives a signal that his reartyre deflates. He has got this message one time earlier but then it was a false alarm. This time it seems real because the pressure slowly decreases. And yes, the first flat tyre is a fact. We carry two repair kits, but we can not find a hole. We realise that we had to check the tire while there was still air in it, but that is something for the future. Finally André finds a hole. OK, widen it, put chord in it and inflate. The pressure builds up to 6 bar but is immediately gone. Huh. We've done something wrong or is there another hole? André has to search for a long time before he finds a second hole. We put chord in it and inflate. The pressure again builds up to 6 but that is far too low. With a second cilinder it inflates to 12 but then it deflates again, but slowly. Harry gets water out of the river and throws it over the tire and so we find three more holes! With our last strength we put chord in them – this we have plenty – but we only have 3 cilinders with air left which gives in total 18 while a reartire needs 40. That we can not manage. Besides that we don't know if we covered all the holes. Some are so tiny that you easily can miss one or two. What to do? We are already busy for more than three hours. Disassemble the rim with the tyre so that Harry can take it with him for repair? He has to drive then for more then 200 mi and can not make it the same day back. André has to stay the night over in the tent. Ask help from people that come by, one in every hour? For more then a second we don't know what to do. If we take the risk, use the cilinders and the tire is not fixed than we are completely dependent on other people. If we don't take the risk then we will not get out of here. We don't carry food with us. A car pulls over and the driver has an idea. A couple of miles back there is an estancia and Jorge the owner has got a compressor. OK we use two of the three remaining cilinders and André drives slowly to hopefully the compressor. And yes he finds it and the tire keeps its pressure! Meanwhile Harry can not start his bike so André hears from a passing tourist. André asks for jumper cables and Jorge has it all. André arrives smiling at Harry who is been pushing his bike for half a mile and tries to get it up a slope, turn it and make speed in an attempt to start. The jumper cables work. After four hours of stress and hard work we can go on. It will be in total 100 mi of gravel and it isn't easy. The cars made trails which we use gratefully. Only the wind blows you regularly from the trail and then the bike lives his own life. Then you have to negotiate with your bike between speed, risk and heroism. It all goes well but it is exhausting. We get a beautiful view of lake Cardiel, between mountains, very big and deep blue. Finaly the gravel ends, we can fill up again and speed up. Just before El Calafate Harry has to stop because he cannot shift anymore. Harry can fix it for a few mi but has to be towed by André to the hostel. We arrive there at 21.30 but they have a room for us. After 10 we go out for a well earned steak. After that we sleep before we touch our pillows. Saturday November 28th 2015 El Calafate We can sleep a little longer and have breakfast at 8.30. Then André tows Harry to the garage. Although, first André rides over the tow cable and goes down. Then it is Harry's turn, he falls and is even towed a little bit further by André. We don't like this. Towing is hazardous, especcially when the streets are steep. But what we really don't like is that the garage is closed, for a month! All the effort in vain. There you are with a clutch that doesn't work, two reartires that neeed to be replaced and a worn out battery. A man on a BMW stops and hears our problem. Follow me to another garage. André goes with him but also that garage is closed. The man then calls a friend who has a used set of tires and a old battery. André goes to Antonio and returns tires and a battery. All for free from Santa Claus. Now we are getting somewhere. We try to find a garage to change the tyres and yes we find it. If we can give him the rim and tyre. Never done that, but allright. In a few minutes the other tyre is on the rim. Can you balance it? No, I never do that. He looks also to the front tyre but that will last another 3000 mi so that is no problem. Also the reartyre from André's bike is inspected. It is not safe and has to be repaired. We take it out, the cords are being cut out, the rubber is made rough and rubber is glued on it. All this for $ 18,00. At the hostel we replace the battery so Harry's bike can start on his own. Late in the afternoon we are ready and visit a bakery to regain some strength. Then we can relax. In the evening we visit the same restaurant where they already recognise us. Again we are being served by the girl which sticks up both her thumbs after al our answers. Nice gesture. After a good meal we go to bed too late, but we realise that only at home we will get the rest we need. Sunday November 29th 2015, visit Perito Moreno 97 mi We are going to visit the glacier. Worldfamous, so we are curious. Nice road to the park. In the park you can see the glacier from 5 mi and already then it is impressive. We must park the bikes in a parking lot and go further with a bus. The first view of the glacier is beyond imagination. A wall of 180 ft high and 3 mi long is right in front of you. It cracks and big pieces ice fall off and hit the water with an enormous splash. Via stairs and platforms you get different views of the glacier. All the time there are very loud cracks of ice breaking and everyone holds his camera standby to try to take a picture from a falling enormous icecube. We stay on one spot – despite some rain, wind and cold – for more then two hours looking to this fabulous wonder of nature. For the pictures is a pity that there is not much sun, but it is still awesome to see this. This glacier is one of the few that is growing. It is 22 mi long and shoves 3 to 6 ft a day and ends dramatically in front of you in an enormous wall of ice with different colours blue in peculiar shapes which steadily crumbles. Before the wall there are floating a lot of smal pieces of ice. Some large pieces are floating far away. The ice that crumbles is centuries old. Impressed we drive back and try to repair Harry's bike. Again without positive result, but we have to do somethimg. Tomorrow a visit to a new garage is planned. We hope we will succeed there. We go out for dinner but everey restaurant is loaded. We walk through the whole village till we find something nice. Harry orders trout in bread and André lambstew. The stew is not good and Harry notices a hair from the cook in his dinner. Harry informs the waiter and his dinner is replaced. We have a serious talk en before we know it it is almost midnight, while Harry has a conferencecall at seven. When we ask for the bill we see that Harry's dinner is not on it. That is fair. Monday November 30th, El Calafate 3 mi Harry gets up early and waits for his call, but he waits in vain. In that way the day doesn't start well for him. The garage opens at 10 but we have to wait for the boss. He arrives an hour later but doesn't know anything about BMW's. But this afternoon at 3 there will be a mecanic who knows more. As far as we know it is an general problem, but allright. André sees a group of BMW bikers pass and checks if it is the same group we saw earlier. They had two service trucks. Yes, it is the same group and we can come at 4 at their hotel. André goes to the hotel immediately and hopes that the mecanic is there. He finds the hotel and a service truck with a crashed bike but the mecanic is not there. This afternoon we will try again. It looks promising when compares with the knowledge of the local mecanics. Who knows. André informs at the hotel what the price is for a room, but with a discount it is $ 240,00. We book another night in the hostel for $ 50,00. At three we go to the garage. The repair takes an hour, but after a long test drive Harry comes back disappointed. We drive straight to the servicetruck but there they can not help us either. They don't have a cable, just tips. At another garage we find a cable but it is too short. We have bad luck. The whole day we were busy but it brought us nothing. André suggest to transport the bike to Valpairiso, but Harry remarks that there is still a border to cross. So first we go to Chili and then with the ferry to Puerto Montt. After that there is only a paved road. We decide to do that, for as long as it is possible. Harry puts an extra tube around the cable to hold more pressure. It is not a solution but maybe it helps a little. We go for dinner to a kind of Austrian restaurant and order cheesfondue for both. Next to us a group of Italians is eating. We enjoy the fondue and the quarrel there is when the Italian group must pay the bill. You don't think I am going to pay for all the wine he drank! There are three debaters and we comment on them with the few Italian words we know. Then Harry lies inattentively 4 pesos on their table as our contribution for the problem and the discussion stops. The pesos return and the bill is paid. The debaters apoligise to us and we shake hands. Then we have a conversation with an Italian couple who felt a little embarrased about the behavior of there fellow countrymen. Very friendly, civilised they tell about their trip and are interested in our journey. Finally we meet people again who are interested in other people. Under the influence of food and wine we walk back to the hostel. Tuesday December 1th 2015, El Calafate – Bajo Caracoles 349 mi Harry puts hose clamps around the extra hose, put his luggage on the bike and starts, but there is only a click. A bad start for the long road that waits for us. Yesterday we bought jumper cables but the batteries are underneath the saddles. So we have to take all the luggage of the bikes. All right, that is done and we are on our way. At a bakery we buy something to eat and drink in case we will be grounded somewhere. The experience of the flat tyre is fresh and we have to take the same road. We pass the first 125 mi swiftly and then there is the dirt road. It goes rather smooth and swift. After about 60 mi at a crossing we wonder if we can take a paved road. It are more mi but it saves 40 mi of difficult gravel. We stop a driver and yes we can stay on tarmac. The clutch of Harry's bike is holding. He has to squeeze a couple of times but then he can shift gear for a while. If it holds like this ….... There is a lot of wind in the afternoon. The tank bags are being blown to the side again and we have to put them back several times. Harry is in front and is suddenly being blown to the other side of the road. We have to stay focused. At 5 we arrive at the same hotel as a few days back and get the same room. A camper stops which is rented by a couple from Rotterdam. Marga and Henk. With their nice accent and the free beers from Henk it is nice talking in the afternoon sun. An older couple spending quality time. They travel a lot and enjoy there time together. We look with envy at their van with a bed and kitchen. That is comfortable for us. Harry takes care of his bike again while André takes some pictures from the desolate countryside. We join Marga and Henk for dinner and talk about football (Feijenoord), politics, children, holidays and much more.

Argentina

Sunset Esquina

 

Shop Monte Coman
 

Salinas del Diamante

Salinas del Diamante

Route Malargue - Las Lajas

Route Malargue - Las Lajas

Bariloche

Bariloche

Bariloche

Nederlandse versie Woensdag 18 november Ituzaingo - Esquina 610 km Er zijn van die dagen ..... Dit was er één. Hebben overnacht op een mooi gelegen camping met een prachtige plek voor de tent aan de rivier de Rio Parana. Maar wat een vreselijk sanitair. Alles vies met als bekroning een (honde?) drol bij de douches. We dachten een lange saaie dag in de pampas te rijden. Wat moet je daar nu over in de blog schrijven? Nou allereerst dat de kuren van Harry zijn koppeling weer opspelen. Oorzaak onbekend. Misschien te maken met het aanslepen gisteren? Vorige keer ontstond het probleem ook kort na het aanslepen. Niet waarschijnlijk appt Dave later op de dag. Later maar weer een garage opzoeken. Harry rijdt voorop en zoekt naar het plaatsje Barranqueras. Daar zouden we volgens de kaart af moeten slaan. Plaatsje blijkt niet te bestaan, afslag wel, maar die rijden we dus voorbij. Niet getreurd, pakken de volgende afslag. Lijkt eerst een goede asfaltweg, maar gaat dan over in een zandpad. Harry denkt/ hoopt dat dat alleen zo is in het dorpje waar we doorheen rijden, maar dat blijkt een misrekening. Voordat we daar achter komen ligt Harry al midden in het dorp met motor en al op de grond, 5 - 5 dus. Vlak voor zijn motor stak een kip over, niks aan de hand. Totdat de kip zich bewust werd van de motor en in plaats van door te lopen zich omdraaide en bijna voor de motor uit kwam. Harry wist de kip te ontwijken, maar kwam wel stevig ten val. Geen grote schade, wel flink de pest in. Harry heeft het even helemaal gehad en loopt flink te vloeken. Zwaktebod natuurlijk, maar het lucht wel op. Stukje van koppelingshendel afgebroken en hier en daar wat verbogen, maar niets ernstigs. Mensen uit het dorp helpen om de motor weer overeind te krijgen, maar willen daarna ook weer direct met ons op de foto. Als een boer met kiespijn dus. We rijden verder over het zandpad en het ziet er naar uit dat als we de kortste route nemen we wel 60 a 70 kilometer op het zand blijven. Geen zin in, dus de kortste route naar asfalt gekozen. Vlak nadat we die beslissing hebben genomen, komt André in mul zand terecht en valt ook. 6 - 5 en Harry zijn humeur knapt zienderogen op. Na alles bij elkaar zo'n 35 km zandpad rijden eindelijk weer op het asfalt. Gas er op, want we wilden vandaag wat meer kilometers maken. Komen op de goede weg. Stil, lange rechte wegen, weinig benzinestations, maar ook bijzondere natuur. We rijden het plaatsje San Miguel in. Op zoek naar een geldautomaat. Die hebben ze daar, maar helaas weigert het kreng op al onze kaarten geld uit te keren. We leggen alle cash bij elkaar en besluiten dat we daarvan nog net onze eerste levensbehoeften kunnen vervullen: koffie met iets lekkers voor ons en benzine voor de motoren. Elke keer weer prachtig als je zo'n wat afgelegen dorp in gaat. Alle hoofden draaien zich naar ons als we voorbij komen, veel mensen steken hun duim op en bijna iedereen is bereidwillig als we de weg vragen of zo. Ook zie je dat de mensen het niet zo breed hebben en dat de infrastructuur nog veel te wensen overlaat. De hoofdwegen zijn prima, maar in veel plaatsjes is de weg slecht en de huizen meer bouwval dan iets anders. In het restaurant waar we koffie drinken is men bijna vereerd dat we komen. Als we weggaan, komt het hele gezin maar buiten voor een foto. Harry zet eerst de dochter van een jaar of zeven op de motor en dan mag ook de zoon van een jaar of vijftien die ons bediende op het zadel. Ze glimmen allebei van trots en plezier. Knappen wij ook weer van op. Vlak na vertrek uit San Miguel schiet er voor de motor van Harry nog een slang van 1,5 a 2 meter over de weg. Moeten hier echt opletten. Weinig verkeer en veel wild. Hebben al diverse slachtoffers op of langs de weg zien liggen. De pampas is ook heel waterrijk. Koeien en paarden staan soms tot aan hun buik in het water. Veel vogels ook daardoor, maar André weet ze vandaag te vermijden. Uur na uur door de pampas. Toch  verveelt het niet. Tegen zessen rijden we Esquina binnen. Na enig zoeken vinden we de beoogde camping. Lijkt gesloten, maar is het gelukkig niet. We vonden op iOverlander een vrij positieve aanbeveling, maar het maakt een vrij troosteloze indruk. Te snel geoordeeld. Sanitair is goed, mooie plek aan de rivier, met een hele mooie zonsondergang als extraatje en we hebben goed wifi netwerk tot in de tent! Eigenaar is aardig, maakt een prima warme maaltijd voor ons. Nou, toch een heel verhaal voor wat een saaie dag dreigde te worden. Donderdag 19 november Esquina - Parana 249 km Om half drie vannacht wakker. De wind rukt aan de tent, enorme donderslagen en de regen gutst naar beneden. André haalt snel onze stoeltjes naar binnen. Het gaat al met al flink tekeer en we pakken onze spullen in alsof we op de motor zitten. Als de tent het begeeft blijven hopelijk onze spullen nog enigszins droog. We liggen een tijd wakker, maar de schade blijft beperkt. Vallen uiteindelijk weer in slaap en worden pas om half negen wakker. Het regent en waait nog steeds, maar niet meer zo heftig als vannacht. Wat te doen? Niet echt weer om motor te rijden. We blijven nog maar een nacht is onze eerste gedachte. Harry gaat brood en geld halen. Tijdens zijn wandeling lijkt het of het een beetje open trekt. Bij terugkomst eerst ontbijt en wat internetten. Voor vanmiddag zijn de weersverwachtingen wat beter. Het wordt droog. Om half één hakken we de knoop door, toch maar inpakken en vertrekken. Na de langzamerhand gebruikelijke foto rijden we tegen tweeën weg. Kunnen ondanks de stevige wind aardig tempo maken. Maar dan verschijnen er steeds meer inktzwarte wolken. Regenkleding aan en doorrijden. Er valt wat regen, maar veel minder dan de donkere wolken ons deden vrezen. De wind is wel heftig, je moet er echt tegenin sturen. We zien onderweg diverse vrachtauto's in de problemen. Eén in de berm zonder linkervoorwiel en één die dwars over de vangrail heen is gegaan. Je zou er maar net met je motor langs rijden. Ook zien we nog een vrachtauto, die uit de modderige berm moet worden getrokken. Niet helemaal duidelijk waarom er zoveel ongelukken met vrachtwagens zijn. Misschien door de wind naast de weg in de modder beland en toen in de problemen gekomen. Ondanks de late start rijden we toch nog 250 km. De koppeling van Harry lijkt weer redelijk te functioneren. Advies van Dave opgevolgd om de koppeling 's nachts aan te trekken (met een touwtje). Ook leiding omwikkeld met isolatieband. Lijkt te helpen. Rond half zes rijden we Parana binnen. We vinden het hostal snel, maar helaas zijn alle privé kamers bezet. Dan maar op de slaapzaal. Er is plaats voor 10, maar we hebben gelukkig maar één mede-bewoner. Uit eten valt hier ook niet mee. We belanden bij de Mac na zeker een uur dwalen door een steeds kouder wordend centrum. Ter aansluiting een kop koffie in een panaderia. Eerst denkt de man geen koffie te hebben, maar hij komt met een creatieve oplossing. Hij heeft oploskoffie en een waterinstallatie waaruit zowel warm als koud water komt. Dit leidt tot een onverwacht goed bakkie en we hebben een geanimeerd gesprek over onze reis. De man achter de toonbank is als zovelen razend enthousiast. Vrijdag 20 november Parana - Villa Mercedes 595 km Best goed geslapen op de slaapzaal, al voelde je door het matras de houten planken. Half zeven op, ontbijten en weer op weg. Met de zon, maar toch voelt het nog behoorlijk koud. Echt Europees voorjaarsweer. Wordt gaande de dag steeds beter, dus warmer. Tweede helft van de dag een wolkenloze blauwe lucht en de temperatuur gaat weer naar boven de 25 gr C. Eindeloze wegen over de pampas. Het eerste deel is een vierbaansweg. Opeens komt ons op de linkerbaan van onze twee rijbanen doodgemoedereerd een brommer tegemoet. Vriendelijk lachend en waarschijnlijk geen idee dat hij een spookrijder is.  We zijn in Argentinië al vaker gecontroleerd dan in alle voorgaande landen tezamen. Na twee keer op onze papieren te zijn gecheckt, hebben ze nu een val opgezet voor snelheids- en alcoholcontrole. Ze spreken ons niet aan op onze snelheid maar de agent met het blaasapparaat wil wel dat we blazen. Hij loopt als eerste op Harry af. Harry zijn Spaans is minimaal en hij begrijpt de man maar half. Hij vermoedt wel dat hij moet blazen, maar hij ziet geen blaaspijpje en weet dus niet goed hoe. Wil het apparaat al in zijn mond steken maar dat is niet de bedoeling en de agent trekt het apparaat terug. Blijkt dat je gewoon in de lucht voor het apparaat moet blazen. Twee minuten nadat we door mogen rijden heeft Harry in zijn eentje de slappe lach op de motor, omdat hij het voorval associeert met een ouwe mop: een dom blondje komt in het bos een potloodventer tegen. Hij heeft zijn apparaat al in volle glorie uit zijn broek. Het blondje aarzelt even en grijpt dan het apparaat stevig vast en zegt: en ik wil de groeten doen aan mijn vader, aan mijn moeder en mijn broertje en verder iedereen die ik ken. We rijden al weer een tijdje op tweebaanswegen en dat betekent dus voortdurend inhalen. En het gaat bijna weer eens mis. Harry wil een personenauto en een vrachtauto inhalen. Hij zit al naast de personenauto als deze plotseling naar links komt omdat hij ook de gedachte heeft gekregen om in te gaan halen. Niet in zijn spiegel gekeken lijkt het. Harry maakt wat André noemt een bermvlucht: hij stuurt met een vaart van een kilometer of negentig de weg af en hij heeft geluk want er ligt net daar een strook met gravelsteentjes. Op de meeste andere delen is het gewoon een zompige grasstrook. De motor slingert, maar Harry weet 'm overeind te houden, remt niet totdat de vaart er uit is. Bijna 6-6.  We gaan in Villa Mercedes op zoek naar een hotel. Onze gebruikelijke bronnen, iOverlander en de Lonely Planet geven voor deze streek geen suggesties, dus zoeken we zelf. Het eerste hotel vinden we te duur, maar het tweede hotel is prima. Wel op een aparte manier gevonden: Harry zag de achter-ingang van de parking van het hotel. Bleek een aardig hotel aan vast te zitten. We vinden Argentinië nog moeilijk te plaatsen. Qua prijsniveau vergelijkbaar met Europa, infrastructuur laat op veel plaatsen nog te wensen over, slechte wegen, zwak functionerende riolering enz. Doorgaande wegen zijn echter vaak prima. Het land is internationaal al een paar keer in betalingsproblemen gekomen. Moeten nog maar eens wat meer over de achtergronden van dit land lezen. Zaterdag 21 november Villa Mercedes - Malargue 560 km Tegen negenen pas op weg. We verbruiken de laatste week veel meer benzine dan daarvoor. Vlakke wegen, hogere snelheid, terwijl we in de bergen veel langzamer reden en berg op en berg af natuurlijk ook een ander benzineverbruik kende. Het aantal plaatsjes is schaars en tussen de plaatsjes is helemaal geen enkel huis of nederzetting te bekennen. Ook het aantal benzinestations is vrij schaars. Dus we tanken direct als we de reservestand bereiken (we kunnen dan nog zo'n 70 km rijden). Ook deze keer en we benutten de pauze ook om koffie te drinken en te appen met het thuisfront. De dochter van de pomphouder wil een fotootje van haar dochter op Harry's motor. Geen probleem natuurlijk. Haar man rijdt ook motor. We toeren verder, we maken flink wat kilometers op vrij stille, lange rechte wegen. Er waait opnieuw een stevige wind. Van achter of van voor is niet zo erg, maar zijwind is lastig. We lunchen in Monte Coman. Prima koffie met twee heerlijke stokbroodjes met kaas en salami. Is een winkel van sinkel waar in de woonkeuken onze lunch wordt geprepareerd. Het ziet er allemaal niet uit, maar het smaakt goed.  We worden nogmaals aangehouden door de politie en weer worden onze papieren bekeken. We zijn bezorgd voor de vraag naar onze verzekeringspapieren, want die hebben we niet. Ze vragen het wel, maar we geven ze zoveel andere formulieren dat ze tevreden ons weer door laten rijden.  Plots zien we in de verte besneeuwde toppen. Mooi gezicht. Hier en daar is ook een wijngaard. Uit deze streek komen de beroemde Mendoza wijnen. We stijgen snel naar 1.400 meter en de temperatuur daalt navenant. Ergens langs deze route moet een zoutmeer liggen, waar Andre  graag even wil gaan kijken. Helaas, de toegangsweg is afgesloten door een hek. Het is echter niet meer zo ver en we besluiten een muurtje over te klimmen en even naar het meer toe te lopen. Blijft een apart gezicht zo'n zoutmeer, waar de zoutkorrels gewoon uitgekristalliseerd op het zand liggen en zo een witte vlakte creëren. We proeven even, maar het is echt zout. Het wordt donkerder en we moeten nog een overnachtingsplek zoeken. André denkt al aan kamperen, maar Harry denkt dat dat kreperen wordt op deze hoogte. Hij stelt voor door te rijden naar Malargue in de hoop dat daar wel een hotel te vinden is. Er blijkt volop keuze. Na enig zoeken een hostel gevonden in onze prijsklasse. Het is niet veel soeps maar voldoet voor een nachtje. Eten prima, terwijl buiten in de straten een marathon wordt gelopen waaraan zelfs Kenianen deelnemen. Vreemd genoeg is de marathon na anderhalf uur al afgelopen. Dat zou een nieuw wereldrecord zijn. Misschien een halve marathon geweest? Zondag 22 november Malargue - Las Lajas 501 km Wederom relatief laat op pad. We zien tientallen BMW motoren. Blijkbaar populair in deze streek. We beginnen op een goede asfaltweg. Rijdt lekker, weinig verkeer, van de vele BMW motoren zIen we maar een enkeling terug. We rijden de ruta cuarenta, de R40, zeg maar de Argentijnse variant van Route 66.  We rijden aan de voet van de Andes met mooie uitzichten op besneeuwde toppen. Na een kilometer of 50 worden we van de asfaltweg afgeleid en moeten we onverhard gaan rijden. Dat is op zich niet zo erg ware het niet dat langs de onverharde weg een gloednieuwe asfaltweg ligt, die helaas nog niet is vrij gegeven. De streek is desolaat. Slechts een enkel huis langs de weg. Koffie drinken is er hier niet bij. Eethuisjes zijn er niet. Bij een benzinepomp kunnen we uiteindelijk een flesje Fanta kopen en wat koekjes. Onze lunch voor vandaag. Na de onverharde weg vanwege de nieuwbouw krijgen we ook nog een regulier stuk onverhard. Hartstikke leuk natuurlijk, maar zeer vermoeiend want je moet 100% bij de les zijn. De auto's die ons tegemoet komen of inhalen veroorzaken dikke wolken stof. We zijn blij als we eindelijk weer gewoon op asfalt mogen rijden. We vorderen nu flink ondanks de stevige wind die er staat. We rijden een plaats in om te tanken en daar hebben ze bij het tankstation zowaar koffie en wifi! Bij het verlaten van het plaatsje moeten we op een brug stoppen voor een ons tegemoet komende kudde koeien. Snel gefilmd en gefotografeerd. Je houdt de koeien toch goed in de gaten, ze zijn tenslotte best groot en je weet nooit hoe ze op het geluid van de motor reageren.  Zien onderweg een georganiseerde reis onder de slogan life is short and the world is wide. Twee volgauto's bij een groep Franse motorrijders. Ze gaan de wereld rond, maar doen dat in jaarlijkse etappes van een week of acht. Onderweg bereiken we een mijlpaal. Harry stopt en geeft een enigszins verbouwereerde André een hand. We hebben op dat moment precies 30.000 km gereden.  We besluiten te kamperen. Het is hier wat lager, dus minder koud en we hebben de tent nat ingepakt en hij moet eigenlijk even drogen. En we hebben goede recensies gezien van de betreffende camping. Sanitair blijkt inderdaad schoon en de douches warm. We zijn de enige gasten. Eten is een probleem, alle winkels zijn dicht. Bij een benzinepomp vinden we nog wat sandwiches en af te bakken pizza. Nog een probleempje. Eén van André's sloten van zijn jerrycans gaat niet meer open. Zit niets in wat we nu direct nodig hebben maar het is wel lastig natuurlijk. Maandag 23 november Las Lajas - Bariloche 423 km Het was natuurlijk wat kouder in de tent dan in de gemiddelde hotelkamer, maar niet extreem koud. In Canada hebben we koudere nachten gehad. We drinken een bak koffie, maar hebben geen ontbijt doen we straks onderweg wel. Tent inpakken kost wat tijd en Harry geniet van de heerlijkste douche die we tot heden hebben gehad, lekker warm en een goede straal. Desondanks rijden we om 8.45 uur weg. Na zo'n zestig kilometer rijden we Zapala in om te tanken, te ontbijten en om André's slot te laten doorknippen. Is allemaal vlot geregeld en dan op weg naar Bariloche. Winderig, weinig verkeer en aanvankelijk nog een pampas-achtig landschap, maar dat verandert gaandeweg in een mooi berglandschap met grote meren. Harry heeft om half twee een conference call. Er zijn echter weinig plaatsjes langs deze weg. Maar precies om 13.15 uur rijden we een kleine nederzetting binnen met een restaurant en een benzinestation met café. Mooi, gelukt denken we. Helaas. Er is geen telefoonnetwerk ontdekken we vlak nadat we koffie met een broodje hebben besteld. We schrokken het eten naar binnen, tanken snel en springen op de motor om een plek te vinden waar wel een telefoonnetwerk is. Veertig kilometer verder vlak voor Bariloche vinden we iets. Harry belt snel in en blijkt nog niet veel gemist te hebben. Na de call snel door naar Bariloche. Een relatief grote plaats met de kenmerken van een Alpengemeente. Veel outdooractiviteiten, rondom besneeuwde bergtoppen en aan een groot meer. De prijzen liggen op Europees niveau. Op basis van de Lonely Planet vinden we een mooi hostel met karakter. Veel hout en jaren zestig muziek. De kachel is aan en in dat opzicht is het even warm als in de meeste Oostenrijkse hotels en restaurants. We blijven hier twee nachten want na al het rijden van de afgelopen dagen hebben we behoefte aan een dagje rust. De wifi verbinding is top en we plaatsen de blog die gisteren al klaar was. Morgen nog de foto's nemen van de omgeving die we vandaag in de haast niet hebben kunnen nemen. Dinsdag 24 november Bariloche 60 km Slapen wat uit, hebben een goed ontbijt en besluiten om nog een rondje te rijden om wat van de omgeving van Bariloche te zien. De bergen rond de meren leveren mooie plaatjes op. Een kilometer of 80 van Bariloche af heeft onze Koninklijke familie hier ook een huis, ongeveer daar waar wij gisteren geen telefoonverbinding hadden. We stoppen voor een kop koffie. Mooie vergezichten. Ook lijkt er een soort huisroofvogel te zijn. Helemaal niet schuw en hij vliegt een paar keer weg, maar komt ook weer terug. Zeker makkelijk eten voor hem bij zo'n koffietent.  In het hostel hebben we een gesprekje met een vrouw die net is aangekomen. Zij is de eerste die over Maxima begint. Harry antwoordt dat hij wel herkend dat Argentinië een groot fan is van haar gezien alle borden langs de weg met Maxima 40. De rest van de dag doen we niet veel. André slaapt een uur of drie bij en Harry gaat nog even de stad in. Moet nodig wat zaken aanvullen voor zijn toilettas. Zoekt ook nog kadootjes voor de kleinkinderen, maar ziet alleen maar prullaria. Nou ja, misschien later nog. We vinden een leuk Italiaans restaurantje. Loopt binnen de kortste keren helemaal vol. Leuke eigenaar. Genieten van zijn spel met de gasten. En ook nog eens heel betaalbaar, wat in een toeristenplaats als Bariloche echt niet vanzelfsprekend is.

English version Wednesday November 18 Ituzaingó - Esquina 379 mi Some days..... And this was one of them. The spot we have on this campground is great, next to the river Rio Parana. But the washing rooms are disgusting. Have not been cleaned for ages and right in front of one of the showers is (dog?) poop.  We assumed we would have a long boring day at the pampas. What to write about that in the blog? Well, first of all the problem with the clutch of Harry's motorbike is back. No clue what is causing this. Maybe because he had to be tugged again yesterday? Since the previous time he had the problem was also shortly after being tugged. Not very likely according to Dave when we contact him later today. Probably we need to visit a garage again.  Harry is riding upfront today and he is looking for a town called Barranqueras to take a left turn. But although the name of the town is on the map, it appears to be only a crossroads. So we miss the turn. No problem, we simply take the next turn. At first this looks ok, a nice tarmac road, but then it turns into a sandroad. Harry thinks / hopes it is only sand in the little town we are crossing. But before we can find out, Harry is already flat out on the ground in the middle of town, making the score even 5 - 5. Just before his motorbike a chicken crossed the street. No problem. But when the chicken heared the motorbike it all of sudden changed its direction and was almost right in front of Harry's motorbike. Harry steers away fom the chicken and misses it, but he can not hold the bike. No big damage, but extremely angry. Totally fed up with everything. A little peace if his clutch handle broke off, but he can do without that. Harry swears like hell, not a sign of strength, but it relieves. People of the village help us to get the motorbike back on its tyres again. And they have their cell phones ready to take pictures from us. Harry is not really in the mood, but makes an effort to smile. We continue along the sand road. If we take the shortest route in distance we will stay on this sand road for about 40 miles. Not a lot of appetite for that so we take the shortest road to tarmac. Still quite some sand to go. Just after we have taken this decision André steers into a thick layer of sand. Cannot control his bike anymore and has a soft landing. The score is 6 - 5 again and Harry's state of mind is right away in a much better shape. So in total we drive about 20 miles in the sand. Once we hit the tarmac again, we really give it a go. We wanted to put some mileage on today. Long, straight roads, only a few gasstations. But also very special surroundings, wetlands and a lot of birdlife. We drive into San Miguel for a short break. We look for an ATM, which surprisingly is there. However, the machine refuses to pay out on any of our cards. We put all cash together and we decide we are still able to fulfill our basic needs: coffee with something aside and gas for the motorbikes. We love to visit these somewhat remote villages. All heads turn when we drive by, we receive often a thumbs up and if we ask where we should go, they are always very helpful. If you drive on the very good main roads and visit the large cities you get the impression Argentina is in good shape, but in these small towns the roads are bad, often sand and rock and the houses are in a miserable shape. We take a coffee in a small restaurant. They are almost honoured that we visit their place. When we leave the whole family steps outside to take a picture. At first Harry puts the daughter of about seven years old on his bike and then he allows also the son of about 15 years on his bike for a picture. The boy served us in the restaurant and even speaks a few words English. They both have a big smile and are proud to be on the bike. Makes us feel good too. Just after we leave San Miguel there is a snake of about 6 to 7 feet right in front of Harry's motorbike. We must really pay attention here. Little traffic, but a lot of wildlife. We did see already several victims on or next to the road. The pampas is soetimes full of water. Horses and cows are sometimes up to their belly in the water. A lot of birds too, but today André is able to miss them. Hour after hour we drive through the pampas. But it is not boring. Close to 6 pm we arrive in Esquina. After a little while we find the campground we are looking for. It looks closed, but fortunately it is not. At the iOverlander app we found a quite postive recommendation, but it makes a bit of sad first impression. Too quickly judged. Washing rooms are good, the spot at the river is nice, with a very beautiful sunset today and we have wifi, even in our own tent. The owner is a very friendly chap and prepares us a good dinner.  Well quite a story for a day that promissed to be boring. Thursday November 19 Esquina - Parana 155 mi At 2.30 am we wake up. The wind is trying to pull down our tent, but does not succeed. There is an enormous thunderstorm and the rain comes down in torrents. André quickly gets our chairs in. It is kind of scary and we pack most of our stuff like we are riding our motorbikes. If the tent collapses our stuff hopefully stays dry. We are awake for some time, but there is little damage. We fall asleep again and wake up at 8.30. It still rains and the wind is still blowing but not as aggressively anymore as during the night. What to do? Not very inviting weather to go riding. Our first thought is to stay another night. Harry leaves to get bread and money. During his walk it looks the air is opening up a bit. When he returns we first have breakfast and keep ourselves busy with the world wide web. The forecast for the afternoon are a bit better. It is getting dry. At 0.30 pm we take the decision, we pack and leave. After the usual farewell picture we leave close to 2 pm. Despite the strong wind we can drive fast. But then we get pitch black clouds again. Rain gear on and move on. The wind is so strong that you need to lean against it. We see several trucks that got into trouble. One lost his left frontwheel and another one ended up at the wrong side of the guardrail. It simply went across the rail. You should not think about what could happen if you are just there with your motorbike if such a thing happens. We also see antoher truck that is being pulled out of the mud. It is not clear why there are so many accidents with trucks. Maybe the wind was too strong for them, they ended up next to the tarmac in the mud and lost control. Despite the late start we still drive more than 150 milies. The clutch of Harry's motorbike seems to function better again. Dave advised us to put a rope around the clutch and in this way pull it up during the night. Also wrapped some isolation tape around the tube of the clutch. Seems to help. Around 5.30 pm we arrive in Parana. We find the hostal we were aiming for pretty easy, but unfortunately all private rooms are taken. No choice, we stay on the dormitory. There is space for 10 people but we only have one companion. We have difficulty in finding a restaurant. After searching for more than an hour whilst it is getting colder and colder we have no choice but to go to the Mac. Afterwards we try to get a coffee in a panaderia. At first he says he sells no coffee, but then he has a creative solution. He does have hot and cold water from a watertank and he has some coffeepacks, so he prepares a coffee for us. The coffee is surprisingly good and we have a nice chat about our trip. The man behind the counter is like many others so far really enthusiastic about it. Friday November 20, Parana - Villa Mercedes 370 mi Had a relatively good night at the dorm despite the fact that you could feel the planks through the mattress. Up at 6.30am, breakfast and off we go. The sun is shining, but nevertheless it is still a bit cold. Like European Spring weather. During the day it gets better, which means hotter. Second halve of the day we have clear blue sky and the temperature is above 80 F again. Endless roads across the pampas. The first part is a four lane road. Suddenly there is a moped with two guys on it approaching us on the left lane of our track. Very relaxed and waiving to us, probably no clue he is a ghostrider. The police checked us already more often in Argentina than in all the previous countries together. After two checks related to our paperwork, they have now a trap for speed and alcohol. They do not bother about our speed (whilst we are pretty sure we drove too fast) but they want us to blow in a device to check for alcohol. The officer first approaches Harry. Harry's Spanish is below minimal, so he understands the officer only half. He assumes he must blow, but he has no clue where since the breathanalyzer does not have a tube. He tries to put the device in his mouth, but that is clearly not the idea, since the officer pulls the device back right away. It appears that you should just blow in the air in front of the device. Two minutes after we are allowed to ride on, Harry has a laughter attack since the whole situation reminds him of an old joke: a dumb blonde is walking in the forest and she runs into a flasher. He is showing his tools in all its glory. The dumb blonde hesitates for a second and then grabs the thing and shouts: and I want to say hello to my father, my mother, all my brothers and sisters and everybody else I know. We left the four lane road already a while ago and are driving a solid two lane road again. This means constant overtaking. Remains risky. Harry tries to overtake in one go a car and a truck. He is already next to the car when the driver of the car apparently also got the idea to overtake the truck. Did not look in his mirrors it seems. Anyhow Harry takes what André calls a shoulder escape: whilst driving 55 miles or so he steers away from the road and he is lucky since there is loose gravel next to the road. At most other parts it is just very soft grassy shoulders. The motorbike swings to and fro, but Harry is able not to fall by not using his breaks until the speed has dropped significantly. Almost 6 - 6. In Villa Mercedes we look for a hotel. Our usual sources, iOverlander and the Lonely Planet fail, no suggestions at all. So we search at random. We consider the first hotel too expensive, but the second one is fine. We find it in a special manner. Whilst driving down the streets we see the entrance of a parking lot of a hotel. We drive into it and find out that there is indeed a hotel attached to it. We still have difficulty to really understand Argentina. Prices are very similar to Europe, but the infrastructure is weak, bad roads and a weak sewer system. The main roads are by the way excellent. Internationally this country was already a few times in serious economic difficulty and could not repay part of their debt. We probably need to read a bit more of the background of this country. Saturday November 21 Villa Mercedes - Malargue 348 mi We are only at the road close to 9 am. The last week we use much more gas than before. Higher speed, flat roads, whilst in the mountains we drove slower and down hill you use less gas too. There are not a lot of small towns along the road and in between these towns you do not see any house or so. Also the number of gasstations is limited. So as soon as we are at reserve (then we still have some 45 miles left to go) or close to it, we tank right away.  Also this time and we use the pause to drink a coffee too. They have also wifi so we app with home. Before we leave the daughter of the gasstation manager wants to make a picture of her young daughter on Harry's motorbike. No problem of course. Her husband rides a    motorbike too. We ride on, make quite a few miles on pretty quite, long straight roads. There is again quite a strong wind. Wind in front or in the back is not a big problem, but side winds are more difficult to handle. We lunch in Monte Coman. Very good coffee with two nice baguettes with cheese and salame. It is one of these shops where they sell all kind of things, they have their own kitchen in the next room. And that is also where our baguettes are prepared. The shop looks sloppy but the food tastes great. We are stopped once more by the police. We are a bit worried that they ask for our insurance papers since we have none for Argentina. They do ask, but we give them so many other papers that they seem satisfied and they let us ride on. Out of nothing we all of a sudden see mountains with snowcaps. Beautiful. Here and there is also a vineyard. The famous Mendoza wines come from this area. We quickly go to a level of 4,500 feet and the temperature drops. Somewhere along this route is a salt lake and André likes to take a look. Unfortunately the road towards the lake and a small museum is closed. The lake is not so far from the gate so we decide to cross a little stone wall and walk to the lake. Remains a special sight such a lake. The salt has cristallised on the sand and creates a white plain. We taste a bit, but it is indeed very salty. It gets darker and we still need to find a place to sleep. André is thinking about camping, but Harry thinks that at this height we will perish. He proposes to drive on to Malargue hoping that we can find a hotel there. Once in Malargue there appears to be more than enough choice. After some searching we find a hostal in our price league. It is pretty basic, but will do for one night. The food is fine in Malargue. At the same time there is a marathon going on in which even Kenians participate. Strange enough the marathon ends after one and a half hour. That would be a world record. Maybe half a marathon? Sunday November 22 Malargue - Las Lajas 311 mi Again relatively late on the road. We see tens of BMW motorbikes. Apparently popular in this area. We start at a good asfalt road. Not a lot of traffic. We only occasionally see one of the BMW's we saw in the city. Apparently they took a different road. We ride the ruta cuarenta, the R40, or the Argentinean version of the Route 66.  We drive at the base of the Andes with fantastic views towards the snowcapped mountains. After 30 miles we are diverted from the tarmac road and must drive on a dirt road. In itself not a problem, but if you are constantly driving next to brand new tarmac road, that unfortunately is not opened yet, is a bit frustrating. The area is desolated. Only very rarely a house in the middle of nowhere. Impossible to have a coffee break here. At a gasstation we finally can buy a Fanta and some cookies. Our lunch for today. After the dirt road due to the newly build road we also get a regular dirt road. Nice for a change, but requires 100% concentration and becomes tiring after a while. Cars that are catching up with us or that approaches us create enormous dust clouds. We are glad when we finally are on regular tarmac again. It also makes a lot of difference in speed and therefore miles we can make. Still quite some wind. We ride into a town to get gas and at the gasstation they have both coffee and wifi! When we leave the town we cross a bridge. A herd of cows is approaching us from the other side and we must stop. Quickly film and take pictures with one eye at the cows, since they are pretty big and you never know how they react to the noise of our motorbikes. We meet a large group of motorbikers that are participating in a group trip using the motto life is short and the world is wide. They have two cars that accompany them. They go across the globe, but do that in yearly trips of eight weeks. Today we reach an important milestone. Harry stops and shakes the hand of a somewhat bewildered André: at that moment we have driven exactly 30,000 kilometers (18,645 miles). We decide to camp. It is a bit lower altitude here, so less cold and we had to pack the tent wet, so we can dry it now. We read some good reviews of the campground in Las Lajas. Bathrooms are indeed clean and the showers are hot. We are the only guests. But they do have wifi. Food is a problem, all shops are closed. We find some sandwiches and a pizza that is only pre-baked at a gasstation. Another problem: One of the locks of André's jerrycans does not open anymore. Nothing in the jerrycan that we really need, but it is a nuissance. Monday November 23 Las Lajas - Bariloche 255 mi It was a little bit colder in the tent than the average night in a hotel. But it was not extremely cold. We had colder nights in Canada. We have a coffee, but no breakfast, we will catch up along the way. Packing the tent takes some extra time and Harry takes the best shower he had so far: hot and a good splash. Despite this we leave at 8.45 am. After 40 miles we ride into Zapala were we tank, have breakfast and get André's locker broken. All was done fast, so we can head towards Bariloche. Windy, not a lot of traffic and pampas country to start with. But this changes gradually into a beautiful mountainous area with big lakes. Harry has a conference call at 1.30 pm. But there are not many towns along this road. But at exactly 1.15 pm we drive into a small place with a restaurant and a gasstation with a cafetaria. Well done we think. Bad luck. Just after we ordered a coffee and a sandwich we find out there is no telephone network nor wifi.  We quickly eat our sandwich, get gas, jump on our motorbikes again and race to a place with phonenetwork availability, which appears to be 25 miles further. Harry quickly calls in and it appears that he did not miss too much. After the call we go to Bariloche. A relatively large city with the looks of a European Alpsvillage. Lots of outdoor activities, in between snowcapped mountains and at a big lake. Prices are also at European level. Thanks to Lonely Planet we find a nice hostel with character. Lots of wood and music from the sixties. The stove is on and it is as hot as in most Austrian hotels and restaurants. We plan to stay here for two nights. After all the driving we did the last couple of days we want a bit of rest. The wifi connection is top notch and we publish the blog that was ready already yesterday. Tomorrow we will take the pictures we missed today, because we were in a bit of a rush. Tuesday November 24 Bariloche 40 miles We sleep a bit longer than usual, we have a good breakfast and decide to go for a little tour of the surroundings of Bariloche. Beautiful views. About 55 miles from Bariloche, close to the place where we did not have a phonenetwork yesterday, our Royal family has a house. We can imagine why. We stop for a coffee. The cafetaria offers great views. There is also a bird of pray which appears to belong here. It is not shy, flies away a few times but constantly returns. Probably easy feeding from the cafetaria tables.  In the hostel we have a chat with a lady who just arrived. She the first one who starts talking about Maxima. Harry says he already understood that Argentina is a huge fan of our queen given all signs along the road: Maxima 40. The rest of the day we do not do a lot. André takes a three hour nap and Harry walks into town to buy a few things. He is also looking for gifts for his grandkids, but he only sees a lot of rubbish. Maybe later in Chile.  We find a nice Italian restaurant. It fills up rsther fast and we enjoy the way the owner is playing with his customers. And it is relatively cheap place, which is extraordinary in a tourist trap like Bariloche.